TOPRAK ÜŞÜDÜ

Teni değdi toprağa buz gibi!

toprak üşüdü,,,

gencecikti, en  güzel çağıydı hayatının

çok erkendi,,,

ne çok hayali vardı askıda asılı kaldı...

Kara gözlerinde mor halkalar

ufka bakakaldı...

Oysa,,,

uzaklarda atardı yüreği  bedeni burada olsada,

filizi , fidanı yetim kaldı...

Toprağa düştü teni geçti vakit geçti!

 ne çok  üşümüştü buz gibi,,,

toprak üşüdü...

*GÜL*

VAZ GEÇTİM

Acıların içinden çekip alsam beni,

acılarım öksüz kalırmı?
  ya ben!
özlermiyim?

 Durup, durup deştiğim, 

içe kanar  onmaz yaralarımı.

Toplamaktan  vaz geçtim  kırılıp dökülen parçalarımı...

            
GÜL

KIRMIZI GÜL

Kızıl akşamlar...

OLMUYOR!

Olmuyor!

Kırık aynalara bakan yüz gülemiyor,

Onmuyor!

Kanayan yaralar kabuk bağlamıyor.

Sönmüyor!

Yanan ateş, içten içe kor olmuş dağlıyor,

Dinlemiyor!

Yürek söz dinlemiyor için, için yanıyor.

Bitmiyor!

Unutulmuş zanetiğin, hançer, hançer içini kazıyor.

Dinmiyor!

Gözdeki yaş, nede onu körükleyen hoyrat yağmur.

Susmuyor!

Kara kaplıya yazdığın anılar isyan etmiş

Olmuyor!

Ne yüreğim nede benliğim sensiz olmuyor

Doğmuyor!

Karardı dünyam güneş doğmuyor

Geçmiyor!

Ömür biterken özlem bitmiyor...

HAVA AYAZ

Hava ayaz!
Günlerdir güneş yüzünü saklıyor
yüz görümlüğü isteyen gelin sanki,,,
bulutları çekmiş üzerine kalın bir duvak gibi ...
Üşüyor bahçede ki incir ağacı
dalına konmuş, bir minik serçe o da üşüyor...
Hava ayaz!
içeride, yanan soba
dışarıyı ısıtmıyor dal üşüyor toprak üşüyor,,,
Her şey üşüyor...
Hadi güneş aç duvağını göster yüzünü
gülsün yüzün mutlu bir gelin gibi
dağılsın bu, buz gibi kasvet.
(Gül)

YÜREKLER ÜŞÜMESİN

Soğuk bir kış gecesinde sokak lambasının ışığı parlarken, bomboş sokakta çıt yok, soğuk besbelli hayvanları bile sindirmiş bir kuytuya.İnsanlar kapatmışlar perdeleripencerelerden sızan loş ışıklar bile üşüyor belli.O evlerde neler yaşanıyor kimbilir,bildiğim tek şey herkes acısını kendi içinde yaşıyor,ne kadar haykırsa da dışarıya,,, bir süre sonra alışılıyor kimsenin dikkatini çekmez oluyor,karışıyor ,sıradanlaşıyor. Hayat acımasız insanlarda ha keza vesselam hayat bişekilde yolunu bulup devam ediyor.Aslında ömür düvünecek kadar uzun değil malesef. İnsan kalbinin sokaklarında yalnız kalmasın; boş sokaklar gün ışığıyla dolacak, koşturan insanlarla soğukta olsa yaş yağmurda olsa.Ağlayan, gülen ömür baki değil, yürekler üşümesin mühim olanda bu zaten.*GÜL*